موكوسو یا مِدی‌تِیشِن( قسمت دوم)

تعرفه تبلیغات در سایت

آخرین مطالب

امکانات وب

موكوسو یا مِدی‌تِیشِن( قسمت دوم)

اهداف كوتاه مدت

مِدیتیشن در آغاز جلسات تمرینی به منظور سازماندهی و مرتب‌سازی ذهن و تمركز بر روی وظایف مورد نظر صورت می‌‌گیرد.

اهداف دراز مدت

این تمرینات در طولانی مدت به منظور رسیدن به مرحله‌ای است كه در آن ذهن و عمل، خالص بوده و عاری از آلودگی‌‌های ناشی از پاسخ‌های نامناسب و تصورات بیمارگونه است.

تمرینات ذهن و بدن

مغز باید به بدن فرمان بدهد كه شخص بتواند به فوائد و منافع تمرینی كه در حال اجرا است دست یافته و به عبارتی آنها را درو كند. ذهنی كه در نتیجه تمرینات صحیح، آماده و تحت كنترل باشد، می‌‌تواند تاثیرات مفید و افزاینده‌ای به روی بدن داشته و آن را در جهت ترقی دادن و به دست آوردن انرژی حیاتی هدایت كند.(نام این انرژی در زبان چینی چی و در زبان ژاپنی کی می‌باشد)

چگونگی عملکرد

وضعیت بدن، اساس و اصل اولیه است. وضعیت صحیح بدن بستگی به وضعیت اطراف ستون فقرات دارد كه باید قائم و عمود باشد. حتی در حالت ایستاده نیز نباید احساس افتادگی در آن دیده شود.

بر حسب تصور شرقی‌‌ها، انسان عبارت است از معبر، مجرا یا كانالی بین بهشت و زمین (مفهوم كلمه بهشت در اینجا نباید با مفهومی كه در ادیان الهی به آن اطلاق می‌‌شود اشتباه گرفته شود. منظور شرقی‌‌ها از كلمه بهشت، نظام عالم وجود، كیهان و كائنات است).

موكوسو (مِدیتیشن) می‌تواند به روشهای گوناگونی انجام شود مانند در حالت نشستن روی صندلی، ایستاده یا حتی دراز كشیده. استاد اُتسوكا بنیانگذار سبك وادوریو بر انجام مِدیتیشن به حالت درازكش صِحّه گذاشت و آن را اوچاكو ذاذن Ouchaku Zazen نامید. ولی به هر حال مرسوم است كه این تمرین در حالت سِی‌زا ( به روی زانو نشستن) انجام شود.

حالت سِی‌زا بسیار راحت است و همچنین به عنوان حالتی كه در عین حال شخص را قادر به تعظیم كردن و یا استراحت كردن در دوجو می‌سازد، شناخته شده است.

در پشت این وضعیّت نشستن، دلیل عملی وجود دارد. در این وضعیّت دستها آزاد هستند. در عین حال با توجه به مساحت كوچك و محدود دوجو‌ها، این وضعیّت مناسب می‌باشد. همچنین اگر یكی از شاگردها تعادل خود را از دست داده و بیفتد، دیگر کسی آسیب نمی‌بیند.

اگر شاگردی به دلیل آسیب‌دیدگی، نشستن در حالت سِی‌زا را ناراحت‌کننده تشخیص دهد، اجازه دارد چهار زانو بنشیند ولی همراه ستون فقرات باید صاف باشد.

در مورد وضعیّت دستها در هنگام انجام موكوسو نیز نظریات مختلفی وجود دارد. از نظر سنتی وضعیّت دستها، از وضعیّت آنها در حالت ذن نشأت گرفته كه عبارت است از دستها روی زانوها و پشت دست چپ روی كف دست راست قرار گرفته، نوك انگشتان شست به یكدیگر می‌چسبند، (بعضی می‌گویند كه برای خانمها وضعیّت دستها باید برعكس باشد یعنی دست راست روی دست چپ قرار بگیرد). دستها نباید در حالتی باشند كه باعث افتادگی یا بالا رفتن شانه‌ها شوند.

همچنین وضعیّت زبان در داخل دهان از اهمیّت حیاتی برخوردار است. زبان باید به سقف بالا تكیه كرده و نوك آن با پشت دندانهای فك بالا تماس پیدا كند. علت این است كه زبان به عنوان اتصال دهنده دو كانال (مِریدیان) در بدن عمل می‌كند و بدون وجود این اتصال، منافع حیاتی این تمرین، از بین می‌روند.

تمركز

ذهن مغشوش، مانعی برای تمرینات پیشرفته است. ایده خوبی است اگر در آغاز، مغز خود را به شمردن تعداد تنفس‌ها در ذهن خود، متمركز كنید. با این عمل جلوی افكار دیگر و خیال‌پردازیهایی را كه مانع تمرین شما می‌شوند را می‌گیرید. در ذِن، تمرین كردن برای رسیدن به هدف، عبارت است از؛ سعی در خالی كردن ذهن برای ایجاد ارتباط با جوهر و اصل خویش.

تنفس

تنفس را می‌توان شاه كلید تمرینات صحیح نام برد. در طول صدها سال، تكنیكهای بسیار زیاد و گوناگونی به وجود آمدند، ولی تمامی آنها بر اساس تعدادی اصول استوار هستند. تنفس صحیح، به شكل‌های بسیار زیادی، برای بدن مفید است ولی باید بدانیم كه تنفس روزمره ما به وسیله تعدادی عوامل محدود شده و تحت تأثیر قرار می‌گیرد از جمله؛ هیجان‌زدگی، سختی و سفتی بدن و یا وضعیّت نادرست بدن.

اگر به تنفس یك نوزاد و یا حیوانات توجه كنید، متوجه می‌شوید كه تنفس آنها از شكم انجام می‌شود، در حالیكه در بزرگسالان تنفس در سینه انجام می‌شود. از نظر فیزیولوژی، پرده دیافراگم كنترل عمل پمپ كردن تنفس را به عهده دارد. در موكوسو تنفس با دیافراگم مورد نظر است.

بسیار مهم و قابل توجه است كه بدانیم كه تاندِن در مركز بدن، (حدوداً چهار سانتیمتر در زیر ناف) مركز ذخیره انرژی حیاتی بدن است. تنفس صحیح، ذخیره انرژی حیاتی را در این قسمت ممكن می‌سازد.

تكنیك نفس‌كشیدن

تنفس باید به صورت آهسته و طولانی انجام شود. از طریق بینی، هوا را به آهستگی داخل ریه‌ها كنید، ولی اینطور احساس كنید كه این هوا را به پایین شكم خود انتقال می‌دهید. طبیعتاً این مسأله منجر به تنفس شكمی می‌شود كه در برگیرنده استفاده صحیح از دیافراگم و آگاهی نسبت به تاندِن می‌باشد.

درست قبل از اینكه احساس كنید ریه‌ها پُر از هوا شده‌اند، عمل دم را متوقف كنید. برای مدت چند ثانیه نفس را حبس كنید (البته نه بمدت زمان خیلی طولانی، زیرا ممكن است که غش كنید)، سپس به آهستگی هوا را از دهان خارج كنید و باز هم مطمئن شوید كه برای این كار روی شكم خود، تمركز داشته باشید.

سعی كنید به زور آخرین ذرات هوا را خارج نكنید یا آن را نگه ندارید، اجازه دهید به طور طبیعی دومین سیكل تنفستان شروع شود.

ایجاد یک عادت روزمره

انجام موكوسو قبل از جلسات تمرین برای مغز مفید است ولی اثرات طولانی مدت زیادی در بر ندارند. شاگردان باید برای خود یك روتین (عادت روزمره) برای این تمرین در نظر بگیرند.

انتظار نداشته باشید كه اثرات آن را یك شبه ببینید، مدتی طول می‌كشد تا مغز و بدن، تأثیر بگیرند ولی پس از حدوداً یك ماه، با روز 15 تا 30 دقیقه تمرین، متوجه تغییرات در بدن و ذهن خود می‌شوید.

اگر این تمرین به صورت صحیح انجام شود، انرژی‌تان بالا رفته و احساس خوب ناشی از آن جزء رژیم روزانه می‌گردد. مشخص است كه حتماً نباید رزمی‌كار باشید تا بتوانید تمرینات موكوسو (مِدیتیشن) را انجام دهید و لازم به ذكر است كه بعضی از رزمی‌كارها حاضر به انجام این تمرینات به صورت روتین نیستند. بسیاری از آنان معتقدند كه همان تأثیرات كوتاه مدت این تمرینات برای آنها كافی است. تمامی اینها بستگی به این دارد كه هدف خود را تا چه حد در جایگاه والایی قرار داده باشید.

برگرفته از : http://aikido-iran.mihanblog.com


برچسب‌ها: رزمی, آیکیدو, آیکی دو, مدیتیشین, موکسو
نویسنده : بازدید : 14 تاريخ : سه شنبه 21 شهريور 1396 ساعت: 18:48

فهرست وبلاگ